Wiekelaar-perikelen

Hoe het ooit begon? Wij woonden inmiddels ongeveer 4 jaar in Oudleusen. Een leuk gezellig klein dorpje met een bloeiend verenigingsleven, wat zich veelal afspeelde in het “dorpshuis”. Zelf was ik ondertussen tot trainer gebombardeerd van de nieuwe aanstormende talenten. Totaal geen volleybal ervaring, maar toch. Tijdens 1 van die trainingen komt de beheerder naar mij toe en vraagt : Zou jij hier willen komen oberen? Tja, wat doe je in zo’n geval. Mijn reactie was, ik heb nog nooit ge-obert, maar ik wil het wel proberen. Met het Oranjefeest mag je proefdraaien, blijkbaar was dat een testmoment en als je daar goed doorheen kwam mocht je blijven. Ik mocht blijven, het begin van een periode die bijna 23 jaar zou duren. In die tijd was er bijna elk weekend wel een feest, er werd nog volop getrouwd en de 12,5 en 25 jaar werden ook veelal nog gehaald en gevierd. Een typerend voorval over de verbondenheid van de bevolking met de Wiekelaar wil ik jullie niet onthouden. Op de eerste bruiloft die ik liep vraag ik aan een mevrouw wat ze wil drinken, ze draait zich om en vraagt: Hoe kom jij hier te werken, je komt hier helemaal niet vandaan? Ik antwoordde: Ze hebben mij gevraagd. O, dan is het goed, was het antwoord. Het was een heel prettig team om in te werken en toen in 2001 de vraag kwam of ik de zaterdagen de volleybal niet wilde gaan doen , moest ik dat eerst afwimpelen, ik werkte al weekenden, maar het kriebelde wel. Gelukkig was het op mijn andere werk te regelen dat ik daar de weekenden vrij kreeg en zodoende heb ik jarenlang de volleybalzaterdagen gedraaid. Daarnaast gingen de feestjes en vergaderingen, en soms begrafenissen ook gewoon door. Van alles is er in de loop van de jaren de revue gepasseerd, kerstcabaret van de gemeente Dalfsen, bruiloft in de sportzaal i.v.m. dubbele boeking, geen probleem, voor alles is een oplossing. Ook bijzonder om mee te maken was de wisseling van beheerder, de sollicitatie procedure en de overgang. Het was een spannende en drukke tijd met een mooie afloop. Alles ging lekker en de Wiekelaar is in de loop der tijde veranderd in een Multi Functioneel Centrum met bibliotheek, kinderopvang, fysiotherapie en diverse andere vaste gebruikers. Vorig jaar oktober begon ik eens na te denken over wat ik wil, ik wil wel wat minder werken, maar hoe kan ik dat inkleden. Na lang wikken en wegen ben ik tot het besluit gekomen dat stoppen bij de Wiekelaar voor mij de beste optie is. Het lastigste punt vond ik dat ik het zulk leuk werk vond. Gelukkig heb ik het net voor de Corona-uitbraak bekend gemaakt bij het bestuur. Ondanks Corona toch nog een laatste volleybalzaterdag kunnen draaien in september, waardoor ik het met een goed gevoel heb kunnen afsluiten. Ten slotte wil ik een ieder bedanken voor alle verrassingen tijdens de laatste werkdagen, het gestelde vertrouwen en de prachtige tijd die ik heb mogen ervaren, en dan speciaal de beheerders, collega’s, bestuur, volleyballers en alle andere gebruikers.

Schim