Stroomweg

Het dorp stond op z’n kop in de tijd dat ik hier kwam wonen. De provincie was op het idee gekomen de Hessenweg aan te pakken. Zo zat ik op een informatieavond in het najaar van 2000 met mijn kersverse nieuwe dorpsgenoten bij Mansier tijdens een rumoerige voorlichtingsavond van de provincie en bouwend Nederland.
Een veilige en snelle stroomweg moest het worden, waarover je zonder obstakels van Ommen naar Zwolle kon rijden met 100 kilometer per uur. De gelijkvloerse kruisingen gingen eruit, en hoe het precies zou gaan met de aansluiting van Oudleusen, of de afsluiting ervan zo je wilt, werd diezelfde avond nog niet duidelijk. “Stroomweg kan niet bekoren” luidde de krantenkop boven het artikel van Wim van Lenthe de volgende dag in De Stentor. Waarmee de stemming van die avond snedig werd samengevat.
Nu, twintig jaar later, ligt hij er, die stroomweg. We hebben in de zomer eerst enkele weken mogen genieten van de bouwwerkzaamheden. Een machtig schouwspel, vooral in de avond bij het strijklicht van de ondergaande zon, vanaf het terras van datzelfde Mansier. De graafmachines gromden, knikten, bogen, rekten zich uit en cirkelden om elkaar heen als in een ballet van baltsende flamingo’s. Billy schonk er een fijn biertje bij.
Intussen is het bouwstof opgetrokken en begint het landschap langzamerhand zijn definitieve vorm te krijgen. Ongelijkvloers zijn in ieder geval de twee fietstunneltjes die Oudleusen rijker is geworden. Met een beetje passen en meten kun je er trouwens ook met je auto doorheen, maar laat ik mensen niet op ideeën brengen.
Tegelijkertijd moeten we voor de auto vaststellen dat het aantal ongelijkvloerse kruisingen hetzelfde is gebleven, zodat het veiligheidsargument maar beperkt opgaat. Ook de beloofde 100 kilometer per uur is er niet gekomen. De eerste flitsactiviteiten in de richting van Zwolle zijn al gesignaleerd, dus we zijn gewaarschuwd. De tijdwinst naar Ommen lijkt me te verwaarlozen met die rare rotonde, en de route naar Dalfsen duurt inmiddels langer dan voorheen. Wat wel een stuk sneller gaat is de weg naar Zwolle. Vooral nu die ergerlijke 19e-eeuwse spoorwegovergang is opgeheven.
De belangrijkste winst zit hem misschien wel in het geluid: sinds het nieuwe asfalt er ligt, is het aanmerkelijk stiller in de Muldersstraat.
Al met al kun je je twintig jaar na die eerste aanzet afvragen waar iedereen indertijd zich zo druk over heeft gemaakt. De stroomwegaanhangers aan de ene kant, die hun snelle verbinding en ongelijkvloerse kruisingen niet kregen, en de tegenstanders, die moeten constateren dat veel gewoon bij het oude blijft. In ieder geval hebben we nu een weg die weer jaren mee kan.
Bert van den Assem