Stil staan

Drukke agenda, nooit ergens tijd voor, racen van werk naar vergadering, van werk naar school, studeren, verslagen schrijven, stukken lezen….sporten niet vergeten. De weken vliegen voorbij, amper tijd voor sociale contacten. Het is één grote achtbaan.
Daar heb ik zelf voor gekozen, dus ik klaag niet, want ik wil een mooie kans niet laten liggen. Het is een jaar bikkelen, maar met een beetje geluk en doorzettingsvermogen levert dat veel kennis en een mooi diploma op.
Dat gebrek aan sociale contacten past niet zo bij mij. Regelmatig ‘nee’ moeten verkopen ook niet, maar het kan even niet anders. Ik leer in alle opzichten veel, maar loop mezelf ook regelmatig voorbij.

Tot de tijd even stil wordt gezet omdat een buurman overlijdt…en nog een buurman…hun vrouwen blijven alleen achter in een stil huis. Hoe mooi is het dan dat een van de andere buurvrouwen oppert om bij een van hen te gaan eten met alle buurvrouwen, die in de gelegenheid zijn. De appgroep ‘Eten met de buurvrouwen’ wordt aangemaakt, de datum wordt geprikt en het is maar even en de appjes rollen binnen. De een maakt sperziebonenstamppot, de ander witlofsalade, de visburgers volgen, een voorgerecht, hartige spinazietaart, desserts en binnen korte tijd is er een compleet menu.
En zo zaten we gisteravond met bijna alle buurvrouwen op een doordeweekse avond om 17.15 uur met een glaasje wijn aan tafel. Er was aandacht voor elkaar, een ieder kon zijn verhaal kwijt en er werd gelachen. Alles onder het genot van een heerlijke maaltijd waaraan een ieder zijn steentje had bij gedragen.
Want eten moet je toch en waarom dan zo af en toe niet samen? Omzien naar elkaar kost minder tijd dan je denkt, maar het vraagt even stil te staan en dát is bovenal heel gezond.

IK